Εσείς πότε περπατήσατε για τελευταία φορά στην «Ελευθερίου Βενιζέλου»;

Image

Ένας φίλος με σταμάτησε στον δρόμο. Χαιρετηθήκαμε, είπαμε τα νέα μας και πριν τον αφήσω και με αφήσει, με κοίταξε έντονα σαν να είχε ξεχάσει να μου πει κάτι εξαιρετικά σημαντικό: «Ξέρεις κάτι; Ο διαγωνισμός για την “πεζοδρόμηση” της Πανεπιστημίου είναι άκυρος!». Του ξέφυγε ένα σαρδόνιο, πονηρό, παιδιάστικο χαμόγελο γιατί έβλεπε ότι «τσίμπαγα». Στην πραγματικότητα ήμουν έτοιμος να ακούσω άλλη μια φοβερή και τρομερή θεωρία συνωμοσίας, αλλά έδειξα ενδιαφέρον για να μη φανώ αγενής. «Ναι, ε;» ρώτησα εντελώς αθώα.

«Μα δεν υπάρχει Πανεπιστημίου!» απάντησε θριαμβευτικά. «Ακυρος, σου λέω, άκυρος!». Για λίγα δευτερόλεπτα τα έχασα αλλά σχετικά γρήγορα κατάλαβα πού το πήγαινε. Η οδός Πανεπιστημίου δεν ονομάζεται επισήμως Πανεπιστημίου από το 1945. Η μετονομασία σε «Ελευθερίου Βενιζέλου» έγινε με επίσημη τελετή στις 7 Σεπτεμβρίου 1945 και στην οποία παρέστη ο τότε πρωθυπουργός και, μεταξύ άλλων, ο πολιτικός Σοφοκλής Βενιζέλος, γιος του Κρητικού πολιτικού. Λίγους μήνες νωρίτερα η οδός Σταδίου είχε μετονομαστεί σε Τσώρτσιλ, ενώ η οδός Ακαδημίας άλλαξε σε Ρούζβελτ. Κι αν Σταδίου και Ακαδημίας επανέκτησαν το αρχικό τους όνομα δεν συνέβη ποτέ το ίδιο με την Πανεπιστημίου. Αλλά ούτε και με την οδό Πατησίων που μέχρι τη συμβολή της με την οδό Μάρνη εξακολουθεί να λέγεται «28ης Οκτωβρίου» (λέγεται ότι το κάναμε για να «πικάρουμε» τους Ιταλούς της Κάζα ντ’ Ιτάλια!) ή το αρχικό τμήμα της οδού Πειραιώς που ονομάζεται μέχρι σήμερα οδός Παναγή Τσαλδάρη. Η ίδια αφύσικη ανακολουθία συναντιέται και στην κεντρική λεωφόρο της Καλλιθέας, την οδό Θησέως, το επίσημο όνομα της οποίας είναι, επίσης, Ελευθερίου Βενιζέλου. Στη Θεσσαλονίκη η προέκταση της Εγνατίας προς τα Ανατολικά, μέχρι την οδό Βούλγαρη, μετονομάστηκε σε λεωφόρο Κωνσταντίνου Καραμανλή, όμως όλοι οι Θεσσαλονικείς συνεχίζουν να την αποκαλούν «Νέα Εγνατία».

Δεν έχει καμία σημασία που ουδείς αποκαλεί όλους αυτούς τους πολυσύχναστους, κεντρικούς δρόμους με την επίσημη ονομασία τους. Οι αρχές της χώρας και των πόλεων, δεκαετίες τώρα, ακόμα και σήμερα, αρνούνται να συγχρονιστούν με το κοινό αίσθημα. Πέρα από το αστείο της υπόθεσης, μπορώ να φανταστώ μπαϊλντισμένους τουρίστες να ρωτούν Αθηναίους πού είναι η 28ης Οκτωβρίου για να βρουν το Αρχαιολογικό Μουσείο ή χαριτωμένα μπερδέματα στην αλληλογραφία.

Δυστυχώς για εμάς, τόσο η ευκολία με την οποία αλλάζουμε ονόματα σε δρόμους και πλατείες, όσο και η αδυναμία μας να ταιριάξουμε την «αλήθεια» της πραγματικότητας με την «αλήθεια» της επίσημης γραφειοκρατίας δείχνει πολλά για την ελληνική ζωή, τα τρέχοντα ήθη και τη νοοτροπία. Και τίποτα δεν μοιάζει ιδιαίτερα κολακευτικό.

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 14.09.2013.

Η Αθήνα τιμώμενη πόλη στο Τορόντο!

Σε ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, στο 38ο Φεστιβάλ του Τορόντο (5 – 15 Σεπτεμβρίου),  η Αθήνα είναι η τιμώμενη πόλη στο πλαίσιο της ενότητας «City to City». Δέκα ταινίες συμμετέχουν στο πρόγραμμα, το οποίο θεσπίστηκε το 2009 με στόχο την προβολή νέων σκηνοθετών που ζουν και εργάζονται στην επιλεγμένη κάθε φορά πόλη. Το αφιέρωμα στην Αθήνα αποτελεί πρωτοβουλία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ του Τορόντο Κάμερον Μπέιλι και του διευθυντή του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στενού συνεργάτη του Τορόντο Δημήτρη Εϊπίδη. Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου υποστηρίζει την προσπάθεια. Δείτε την συνέντευξη τύπου από το κανάλι του φεστιβάλ στο youtube παρουσία των Ελλήνων σκηνοθετών που «εκπροσώπησαν» την πόλη μας.

Όταν ο λύκος φυλάει τα πρόβατα

Image

Την Τετάρτη «κατέβηκα» στο κέντρο της Αθήνας. Από το Σύνταγμα κατευθύνθηκα στην οδό Πανεπιστημίου. Στα πρώτα οικοδομικά τετράγωνα (μέχρι τα κτίρια της Αθηναϊκής Τριλογίας) η ατμόσφαιρα ήταν σχεδόν ευχάριστη. Αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ: αφίσες εκατέρωθεν του δρόμου «διακοσμούσαν» τους στύλους ηλεκτροφωτισμού. Μας ενημέρωναν για την αντίθεση μιας συνδικαλιστικής οργάνωσης στην «ιδιωτικοποίηση του νερού». Δεν γνωρίζω αν βρίσκονται ακόμα στη θέση τους, αλλά είναι εξαιρετικά πιθανό. Στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου, για παράδειγμα, οι διερχόμενοι τις «καμαρώνουν» εδώ και αρκετές ημέρες. Το θέμα με την παράνομη αφισορύπανση είναι ένα ακόμα κραυγαλέο δείγμα της πλήρους άλωσης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από τους στρατούς των κομμάτων. Ο νόμος είναι ξεκάθαρος, αλλά καταστρατηγείται διαρκώς καθώς δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για την εφαρμογή του.

Σε αυτό το πλαίσιο προκάλεσε μεγάλη εντύπωση η αποφασιστικότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης να επιβάλλει πρόστιμα στον ΣΥΡΙΖΑ και στους Ανεξάρτητους Ελληνες, καθώς προκειμένου να προβάλουν τις κεντρικές ομιλίες των αρχηγών τους, χρησιμοποίησαν κολόνες της ΔΕΗ για να αναρτήσουν το διαφημιστικό υλικό. «Η ανάρτηση αφισών και αεροπανό εκτός από παράνομη είναι και ποινικό αδίκημα. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έχει ξεκαθαρίσει ότι θα επιβάλει πρόστιμα σε όποιον παρανομεί. Το ίδιο θα πράξουμε και στην περίπτωση των πολιτικών κομμάτων που δεν σεβάστηκαν τη νομοθεσία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο αντιδήμαρχος επιχειρηματικότητας και απασχόλησης Χασδάι Καπόν.

Μένει να δούμε αν θα έχει ευτυχή κατάληξη η αγαθή πρόθεση του Δήμου Θεσσαλονίκης να εφαρμόσει τον νόμο. Γιατί και στην Αθήνα «κόπηκαν» πρόστιμα, αλλά το θέμα κόλλησε στη διαπαραταξιακή επιτροπή που κλήθηκε να επιβεβαιώσει ποινές σε κόμματα που εκπροσωπούνται στο Δημοτικό Συμβούλιο. Και, φυσικά, δεν τις επιβεβαίωσε!

Τρία ερωτήματα που μοιάζουν αυτονόητα: γιατί χρειάζεται η διαπαραταξιακή επιτροπή να επιβεβαιώσει αδικήματα που είναι αυταπόδεικτα εκ του νόμου; Γιατί ο δήμαρχος Αθηναίων δεν απευθύνεται στους πολίτες, αποκαλύπτοντας αυτό το υπόγειο νήμα συγκάλυψης και διαφθοράς; Και το πιο εύκολο από όλα: γιατί τα συνεργεία του δήμου δεν κατεβάζουν αμέσως τις παράνομες αφίσες;

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου στην Καθημερινή.

Το πρώτο έργο του Ρέντσο Πιάνο στην Αθήνα είναι γεγονός!

ImageImage

Eντάξει, δεν είναι το Ground Zero αλλά είναι μια αρχή. Το «ορεκτικό», πριν το ορόσημο του 2015, όταν θα ολοκληρωθεί το «κυρίως μενού» που είναι το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) και το οποίο υπογράφει επίσης ο διάσημος Ιταλός αρχιτέκτονας. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ολοκλήρωσε την κατασκευή του Δημοτικού Πάρκου Αθλητισμού και Αναψυχής στην Καλλιθέα και το παρέδωσε χθες το απόγευμα στον Δήμο Καλλιθέας, σε συνέχεια της σχετικής δωρεάς που είχε εγκριθεί τον Μάρτιο του 2010.

Το έργο, μία δωρεά του Ιδρύματος συνολικού ύψους 5,92 εκατομμυρίων ευρώ, παραδίδεται πλήρως περαιωμένο και απόλυτα λειτουργικό και ο Δήμος Καλλιθέας αναλαμβάνει την πλήρη και αποκλειστική διαχείριση του, προς χρήση και όφελος όλων των πολιτών. Κι εδώ είναι που θα κριθούν πολλά: θα φανεί αν ένας φορεάς του Δημοσίου, όπως ο Δήμος Καλλιθέας, είναι αντάξιος της κατασκευαστικής ποιότητας του υψηλών προδιαγραφών του Δημοτικού Πάρκου. Ας ευχηθούμε, πάντως, το κοινοφελές ίδρυμα να διατηρήσει ένα είδος διακριτικής «επιστασίας» στον χώρο. Υπενθυμίζουμε ότι το Ίδρυμα Νιάρχου προχώρησε και στην συγκεκριμένη δωρεά για να …καλοπιάσει τον Δήμο Καλλιθέας και να δώσει την συγκατάθεσή του για το μεγάλο project με τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Μετά από περίπου τρία χρόνια εντατικών εργασιών το Ίδρυμα παρέδωσε ένα ολοκληρωμένο και πολυλειτουργικό πάρκο σε χώρο έκτασης 28.000 τ.μ. που συνδέεται τοπογραφικά και σχεδιαστικά με το υπό κατασκευή Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στη βορειοανατολική πλευρά του πάρκου. Ο σχεδιασμός και η επίβλεψη της κατασκευής  του «Δημοτικού Πάρκου Αθλητισμού και Αναψυχής» καθώς και των συναφών βοηθητικών εγκαταστάσεών εκτελέστηκαν από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο, ο οποίος έχει επίσης σχεδιάσει το ΚΠΙΣΝ, προκειμένου να επιτευχθεί η επιθυμητή αισθητική αρμονία και η συμβολική, αλλά και πρακτική συνύπαρξη των δύο αυτών ξεχωριστών έργων.

Η δωρεά του Ιδρύματος αφορούσε τον σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την κατασκευή του συνόλου του έργου που περιλαμβάνει ανοικτό κολυμβητήριο ολυμπιακών διαστάσεων, παιδική πισίνα, γήπεδο ποδοσφαίρου, παιδική χαρά, καθώς και τρία κτιριακά συγκροτήματα υποστηρικτικών εγκαταστάσεων, συνολικού εμβαδού περίπου 1.000 τ.μ., περιλαμβανομένων αναψυκτηρίου και αίθουσας πολλαπλών χρήσεων για τις ανάγκες του Δήμου Καλλιθέας. Η δωρεά περιλαμβάνει, επίσης, τη δημιουργία στον ευρύτερο χώρο του πάρκου, ελεύθερων χώρων στάθμευσης, εβδομήντα περίπου θέσεων, καθώς επίσης την κατάλληλη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου, μέσω υψηλής και χαμηλής φύτευσης, τοποθέτησης δικτύων άρδευσης, φωτισμού και διαμόρφωσης της εσωτερικής κυκλοφορίας.

 Το Δημοτικό Πάρκο Αθλητισμού και Αναψυχής σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο Renzo Piano Building Workshop, σε συνεργασία με το τοπικό γραφείο Betaplan, και κατασκευάστηκε από την εταιρεία Μπαλλιάν Τεχνική.

Οι φωτογραφίες είναι του Γιώργη Γερόλυμπου.

 

Το μετρό ξεκίνησε για Πειραιά!

ImageImage

 

Εργάτες προετοιμάζουν τη λειτουργία του μετροπόντικα σε βάθος 38 μέτρων στο φρέαρ εκκίνησης στο εργοτάξιο του μετρό της Αγίας Βαρβάρας, την Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013. Η επέκταση της γραμμής 3 του μετρό της Αθήνας θα είναι συνολικού μήκους 7,6 χλμ με 6 σταθμούς, θα ολοκληρωθεί τέλος καλοκαιριού του 2017 και θα συνδέσει το λιμάνι του Πειραιά με το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος εξυπηρετώντας καθημερινά 132.000 επιβάτες ενώ η διαδρομή θα διαρκεί 45 λεπτά. Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013. Προέλευση: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ορέστης Παναγιώτου.
 
 
 

Φιξ, η επιστροφή (έκδοση 2013)

ImageImageImageImage

 

Κι εκεί που οδηγούσα αμέριμνος, κατηφορίζοντας την Συγγρού, παραλίγο να μου φύγει το τιμόνι από τα χέρια. Στα αριστερά, αντικρύζω για πρώτη φορά στη ζώη μου την όψη του Φιξ που βλέπει στην λεωφόρο ή καλύτερα ό,τι απέμεινε από την μακρόστενη φιγούρα του παλιού εργοστασίου. Χωρίς σπασμένα τζάμια, χωρίς διαφημιστικά πανώ, χωρίς σκισμένες ή περιποιημένες λινάτσες, χωρίς σκαλωσιές.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση που οι υπόλοιποι οδηγοί αντιμετώπιζαν το γεγονός με παραδειγματική ψυχραιμία. Ήθελα να βγω και να τους φωνάξω: «Ε, το Φιξ! Περιμέναμε χρόνια, δεκαετίες για να το δούμε σουλουπωμένο και -με τον τρόπο του- όμορφο. Και δεν του ρίχνετε ούτε μια ματιά;;;». Η αναστάτωσή μου μεγάλη και ο εκνευρισμός μου ακόμα μεγαλύτερος καθώς δεν είχα μαζί μου την φωτογραφική μηχανή. Θα έπρεπε να καταγράψω την ιστορική αυτή μέρα με την μπακατέλα κάμερα ενός ξεπερασμένου κινητού. Αλλά δεν είχα επιλογή. Ήμουν τόσο συγκινημένος που έβλεπα το Φιξ όπως δεν το είχα δει ποτέ. Καθαρό και ήσυχο. Στις αρχές της εφηβείας έπαιρνα το 10 το τρόλει και με κατέβαζε ακριβώς απέναντι για να πάω στο φροντιστήριο των αγγλικών. Αν μου έλεγαν το 1983 ότι θα έπρεπε να περιμένω 30 ολόκληρα χρόνια για να το δω όπως το είδα σήμερα θα τους κοιτούσα στα μάτια και θα τους έλεγα: «Μα τι λέτε, τρελλαθήκατε;».

ΥΓ. Το ξέρω ότι το Φιξ που αντίκρυσα σήμερα δεν έχει μεγάλη σχέση με το πραγματικό, αλώβητο Φιξ του αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου. Ίσως, ορισμένοι, διαφωνείτε με την αρχιτεκτονική μελέτη της νέας εποχής του κτιρίου (θα στεγάσει το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης). Τα ξέρω όλα αυτά. Αλλά τα αφήνω στην άκρη σήμερα. Η χαρά μου είναι τόσο μεγάλη που τα ξεπερνάει και με κάνει να τα ξεχνάω. Τουλάχιστον σήμερα, Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου του 2013.

Μπήκαμε στο Εμπορικόν!

ImageImageImageImageImageImageImageImageImageImageImageImageImageImageImageImage

Το παλαιό ξενοδοχείο της οδού Αιόλου 27 δεν συγκαταλέγεται στα «αριστουργήματα» της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής. Στα «νιάτα» του υπήρξε ένα από τα πολλά καλά κτίρια που χτίζονταν στους ασχημάτιστους ακόμα δρόμους της άγουρης πρωτεύουσας. Αλήθεια, πόσοι θα το θυμόμασταν σήμερα αν η μοίρα είχε σταθεί πιο σκληρή μαζί του, όπως συνέβη με πάμπολλα αριστουργήματα της προπολεμικής παραγωγής που χάθηκαν οριστικά στα χρόνια της ανοικοδόμησης;

Η σημασία του ξενοδοχείου «Εμπορικόν» δεν είναι αποκλειστικά αρχιτεκτονική. Αν είχε κατεδαφιστεί, θα χάναμε ένα εξαιρετικό τεκμήριο της οικονομικής άνθησης που γνώρισε η οδός Αιόλου τον 19ο αιώνα. Ο δρόμος χαράχθηκε το 1835 και ήδη το 1850 είναι ένας σημαντικός εμπορικός άξονας, γεμάτος από καταστήματα, καφενεία, ξενοδοχεία και δημόσιες υπηρεσίες. Μια συναρπαστική εικόνα του δρόμου μάς δίνει η Ρόζα φον Γκέρολντ, εύπορη και κοσμική κυρία της Βιέννης του 19ου αιώνα η οποία επισκέφθηκε την Αθήνα το 1883: «Εδώ η κίνηση είναι ακόμη ζωηρότερη, πραγματική φουσκοθαλασσιά, κάθονται και στέκονται όρθιοι μπροστά από τα καφενεδάκια τόσοι πολλοί παρδαλά ντυμένοι άνδρες και μιλούν και καπνίζουν, που νομίζει κανείς πως πρόκειται για εθνοσυνέλευση. Και όμως, είναι μόνο η ώρα της ανάπαυσης, μετά το κλείσιμο των μαγαζιών, και της ακατάσχετης φλυαρίας (…). Παντού και πάλι τα καταστήματα με τα ζαχαρωτά, τα καροτσάκια με τα βουνά των πορτοκαλιών (…). Μετά τη θορυβώδη οδό Αιόλου, είδαμε ήσυχους στενούς δρόμους όπου υπάρχουν ακόμη πολλά σπίτια από την εποχή της τουρκοκρατίας, δηλαδή στρογγυλοί ή τετράγωνοι τοίχοι χωρίς παράθυρα, σκεπασμένοι με τρούλους. Εχει κανείς την εντύπωση πως βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ».

Σε αυτό το κοινωνικό και οικονομικό κλίμα ανεγείρεται και το ξενοδοχείο «Εμπορικόν» στο γύρισμα του περασμένου αιώνα. Εδώ, εξάλλου, στην οδό Αιόλου, ανοίγει το 1832 το πρώτο ξενοδοχείο ύπνου και φαγητού της ρημαγμένης πόλης, το «Ξενοδοχείον της Ευρώπης», που διηύθυνε ένα ζευγάρι Ιταλών, οι Καζάλι, και αργότερα μετονομάστηκε σε «Hotel Royal». Αν υπήρχε το tripadvisor τη δεκαετία του 1830, ο περιηγητής Edmont About θα σημείωνε: «Οι παραγγελιοδόχοι, οι μικροϋπάλληλοι και όλοι εκείνοι που θέλουν να ζήσουν με οικονομία, χωρίς να πολυνοιάζονται για την καθαριότητα, πάνε και μένουν στο “Ξενοδοχείον της Ευρώπης”… Μια μέρα που έκανα την απρονοησία να πάω να δω έναν από τους ενοίκους του ξενοδοχείου, είχα τη θλιβερή τύχη να δω τον ξενοδόχο να τσακώνεται με τη γυναίκα του, που φώναζε ονομαστικά όλους τους ενοίκους σε βοήθειά της».

Το 1835 ανοίγει το ξενοδοχείο «Αίολος». Η σχετική ανακοίνωση στον Τύπο αναφέρει: «Υπό το όνομα Αίολος ανοίγεται ξενοδοχείον εν Αθήναις, πλησίον της πλατείας του Πλατάνου και της Πνυκός. Εις το ξενοδοχείον τούτο δίδονται δωμάτια εφωδιασμένα με κραββάτους και έπιπλα ευρωπαϊκά, πωλούνται δε διαφόρων ειδών οίνοι της Ευρώπης και άλλα διάφορα οινοπνευματώδη ποτά. Δίδεται πρόγευμα με τζάι και διάφορα άλλα ξηρά βρώματα. Τα φαγητά της τραπέζης γίνονται και κατά τον ευρωπαϊκόν και κατά τον τουρκικόν τρόπον, αι δε τράπεζαι είναι εις πάσαν ώραν έτοιμαι. Τα πάντα δίδονται εις μετρίας τιμάς». H Aιόλου «παλεύει» (όπως άλλωστε και όλη η πόλη) να αποκτήσει ευρωπαϊκή όψη, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο. Η «Εφημερίς» σε μια γλαφυρή της τοποθέτηση το 1891 θέτει το θέμα: «Η συγκέντρωσις του πλήθους γίνεται κατά δεύτερον λόγον εις τας οδούς του Αιόλου και της Αθηνάς. Αι οδοί αυταί δεν απέβαλον εισέτι ολοτελώς τον χρωματισμόν εμπορικών οδών ανατολικής πόλεως. Ολα αυτά, τα έξωθεν των θυρών κρεμάμενα αντικείμενα, προδίδουσιν τας ανατολικάς συνηθείας των πραγματευτάδων, οίτινες εκθέτουσιν έξωθεν της θύρας των ό,τι εκλεκτόν έχει ένδον το κατάστημά των…».

Σήμερα, σε ακόμα έναν κύκλο της ιστορίας των πόλεων, η οδός Αιόλου ξαναγίνεται «της μόδας». Η γενναία αποκατάσταση του «Εμπορικόν» και η μετατροπή του σε ξενοδοχείο-μπουτίκ με 12 δωμάτια είναι ένα από εκείνα τα «μικρά» γεγονότα στην ιστορία των δρόμων των πόλεων που σηματοδοτούν κάτι περισσότερο. Ηδη στο ισόγειο λειτουργούν το καφέ και το εστιατόριο, που μαζί με τα νέα καταστήματα στην ευρύτερη πλατεία Αγίας Ειρήνης μάς προετοιμάζουν για τη νέα – παλιά ταυτότητα του δρόμου. Σε δύο χρόνια από σήμερα η οδός Αιόλου θα είναι ένας άλλος δρόμος.

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 31 / 08 / 2013.

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ: ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΑΘΗΝΑΣ!

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ: ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΑΘΗΝΑΣ!

Συνεχίζεται η εκστρατεία καθαριότητας του Δήμου Καθαριότητας στην οδό Αθηνάς που περιλαμβάνει και καθαρισμό στις προσόψεις κτιρίων από γκράφιτι / tagging. Στην φωτογραφία το πολύπαθο, παροπλισμένο κτίριο στη συμβολή των οδών Αθηνάς και Ερμού του οποίου τα παράθυρα και οι … Συνέχεια ανάγνωσης

ΟΔΟΣ ΑΘΗΝΑΣ: ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΥΠΝΩΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

Image

Όλες οι πόλεις του κόσμου έχουν αστέγους και τοξικομανείς. Αλλά το θέαμα που αντικρύζουν καθημερινά χιλιάδες Αθηναίοι και τουρίστες στην έξοδο του μετρό στο Μοναστηράκι επί της οδού Αθηνάς μάλλον είναι μια ακόμα αθηναϊκή πατέντα που δείχνει τις προτεραιότητες της συντεταγμένης Πολιτείας, την ευαισθησία και την αποτελεσματικότητα των αρμόδιων υπηρεσιών. Είναι δυνατόν τόσα χρόνια ο Δήμος, τα υπουργεία Υγείας και Προστασίας του Πολίτη να μην κάνουν ΤΙΠΟΤΑ για να διαχειριστούν την μετατροπή ενός δημόσιου χώρου σε υπνωτήριο εξαθλιωμένων ανθρώπων με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την δημόσια υγεία και (δευτερευόντως) για την εικόνα της πόλης σε ένα τόσο προβεβλημένο σημείο της τουριστικής Αθήνας; Είναι δυνατόν όλοι αυτοί να μην βλέπουν αυτό που βλέπουμε τόσο καιρό όλοι οι υπόοιποι; Είχα πάντα αυτήν την απορία: οι Δήμαρχοι, οι Υπουργοί δεν ζουν σ’ αυτήν την πόλη, δεν περπατάνε; Ή τους «καταπίνουν» τόσο πολύ τα «μεγάλα» θέματα;

Τέλος πάντων, είμαστε εδώ για να μεταφέρουμε μια θετική είδηση: σύμφωνα με πληροφορίες, η Αττικό Μετρό θα προχωρήσει σε διαμόρφωση της εσοχής / στοάς που οδηγεί από την οδό Αθηνας στην οδό Μιαούλη στην έξοδο του μετρό στην οδό Αθηνάς. Ταυτόχρονα ο χώρος θα κλείνει μετά το τέλος της λειτουργίας του μετρό. Όσο για τους ανθρώπους που κοιμούνται στο μετρό ο Δήμος διαθέτει τις δομές που θα του επιτρέψει να διαχειριστεί με πιο σύγχρονα μέσα μια τόσο ευαίσθητη κοινωνικά και σύνθετη κατάσταση. Μέριμνα θα υπάρξει και για το παρακείμενο κτίριο στη συμβολή της Αθηνάς με την οδό Ερμού που όπου είναι γνωστό είχε «παροπλιστεί» στη διάρκεια της κατασκευής του μετρό. Θα βαφτεί εξωτερικά από τον Δήμο ενώ ίσως υπάρξει και κάποιου είδους «εικαστική παρέμβαση». Για να δούμε.